Tag: tolkuren

De onderstaande tekst is puur fictie. Dit is iets wat ik voor mij zie in het omgekeerde wereld. Een deel is gecombineerd met mijn eigen ervaringen. Niets is gebaseerd op feiten/waarheid, dus voel je je alsjeblieft niet aangevallen.
Inspiratie met dank aan: Azra Kopic.

“Sorry, mijn agenda is al vol.”
“Helaas, ik heb dan al een opdracht.”
“Nee sorry maar ik zal opletten of mijn medecollega’s kunnen.”

Afwijzingen komen een voor een binnen. Tot nu toe geen één spreektolk die beschikbaar is… Het is ook onwijs lastig in deze dove wereld om een spreektolk te kunnen vinden. Want ja, hoeveel dove mensen zijn er nou die bijna net zo goed kunnen spreken als ik? Nihil… De horende wereld is zó klein vergeleken met de dove wereld. Dan nog is het heel moeilijk een spreektolk te vinden. Mijn hoop om in deze stille wereld te kunnen overleven wordt steeds kleiner. Wetende van een moeilijke toekomst geeft mij een naar gevoel. Hoe ga ik dit doen…? Op mijn school? Op mijn werk? En mijn afspraak volgende week bij het ziekenhuis?

Er zijn zo weinig dove mensen die moed en/of passie hebben voor het onbekende taal. Voor mijn taal. Een taal wat niet is erkend. Een taal wat bijna niemand gebruikt. Een taal wat vele dove mensen niet kunnen uitspreken. Want het gaat allemaal via de mond. Een taal met klanken en geluiden. Dat is bijna niet te leren. Waarom zouden ze de moeite ervoor doen? Het kost ze veel tijd en moeite. Want tijdens de studie voor spreektolk moeten dove mensen veel logopedie lessen volgen. Al die vieze vingers en handen van de docenten op/in je mond om de juiste mondbewegingen te maken tijdens het maken van een geluid/klank. Niemand die daar op zit te wachten…

Het is zó vermoeiend om in de dove wereld te communiceren. Je zult wel denken; leer dan gebarentaal…? Natuurlijk kan ik gebarentaal! Ik kan heus wel zelf duidelijk maken wat ik wil zeggen. Ik kan wel vragen waar ik een zak rozijnen kan vinden in de supermarkt. Of van welke spoor mijn trein vertrekt op het station. Maar dat wil niet zeggen dat ik begríjp wat er terug wordt gezegd… De doven gebaren allemaal zó snel of in hun eigen gebarenstijl. Niet ieder doof persoon communiceert hetzelfde. De ene heel enthousiast. De ander heel terughoudend. De ene met duidelijke zinsopbouw. De ander met losse woorden. De ene met duidelijke mimiek en articulatie. De ander met een pokerface en mond dicht…. Oh! En wat dacht je van de dialecten in gebarentaal? De doven uit Groningen gebaren veel anders dan de dove Utrechters. De Amsterdammers nog erger… Die kan ik het moeilijkst volgen… Het is enorm verwarrend. Zo denk je eindelijk iets te begrijpen en te kunnen onthouden. En vervolgens gebaart die ene man het veel anders. Hé?!?!

Het feit dat ík míj moet aanpassen in de dove wereld is toch te gek voor woorden? Ik moet mijn mond op slot doen. Ik moet gebarentaal leren, ík moet communiceren in gebarentaal en niet in mijn moedertaal. Want mijn moedertaal wordt niet begrepen. Mijn moedertaal wordt niet overal geaccepteerd. Ik word vaak niet geaccepteerd zoals ik ben. Ik moet mijn spraakapparaat overal meenemen om te kunnen communiceren. Een apparaat waarbij ik mijn spraak opneem en het apparaat het omzet in een gebaren video. Dat ding is loodzwaar, het neemt veel ruimte in beslag in mijn tas. Al dat gesjouw, al die kabeltjes met microfoontjes. Een verschrikkelijke rot ding. Ik moet bijna voor alle afspraken waarbij veel wordt gecommuniceerd een spreektolk regelen.
Over de spreektolken gesproken… dan heb je nog het hele gedoe en gezeik met de tolkuren… Ieder keer opnieuw uitleggen waarom ik de tolkuren nodig heb, waarvoor ik het nodig heb. En wanneer ik het nodig heb. Ze willen per se weten wanneer ik de tolkuren nodig heb. En hoeveel… Ja… weet ik veel! Niet iedere week is hetzelfde! Wekenlang wachten op toestemming van de IVS (Instituut Van Spreektolken). Afwijzingen van IVS. Opnieuw aanvragen. Ieder… keer… weer… Bij ieder aanvraag maar steeds opnieuw je persoonlijke gegevens opgeven. Je geboortedatum dat is nog niet zo erg. Maar je adres, postcode, BSN nummer, gegevens van de dokter, gegevens van je gebarendeskundige. Want tja, je moet wel kunnen aantonen dat je een test hebt gedaan om te kunnen kijken hoe laag de score van je gebarengebruik is. Hoe lager, hoe meer kans je krijgt voor een spreektolk. ONGELOOFLIJK! Alsof je voor de lol een spreektolk gaat aanvragen… Voordat je eindelijk je tolkuren goedgekeurd toegediend krijgt is het alweer zoveel tijd later. Zoveel tijd, zoveel kostbare tijd van je leven. Want je hebt nog maar tot je 30e recht op studie tolkuren. En ik ben nu 25!

Waarom kan de dove wereld zich niet aan mijn situatie aanpassen? Heeft het te maken met onwetendheid? Gemakzucht? Ik weet het niet hoor… jij wel?


Blog