inlevingsvermogen.

Hallo allemaal!

Inlevingsvermogen… een heel mooi eigenschap. De ene heeft het meer dan een ander. De afgelopen jaren heb ik er veel over geleerd. Ieder keer verbaas ik me hoeveel ik deze eigenschap waardeer. Ik zal iets met jullie delen, iets wat ik heb ervaren op mijn werk.

Eerst zal ik jullie een beetje vertellen over mijn werk, ik werk in een speciale onderwijs (Ariane de Ranitz). Het is een school voor kinderen met lichamelijk beperkingen. Mijn functie is klassenassistente die gericht is op (persoonlijk) zorg van de kinderen. Ik verzorg de kinderen terwijl mijn mede-collega zich richt op het onderwijs.

Je zou denken dat alleen wij, mensen die dit soort werk doen, de eigenschap inlevingsvermogen beheersen… Nou, ik zal je eens wat vertellen. Dat is absoluut niet waar. Wat ik afgelopen jaren heb geleerd is dat de kinderen van mijn school die eigenschap het meest beheersen.

 

Een tijdje geleden heb ik iets bijzonders meegemaakt waarbij ik het woord ‘inlevingsvermogen’ het heel toepasselijk vond.

Bij ons school hebben wij een systeem opgesteld, samen met de taxi-chauffeurs. Ieder taxi-chauffeur heeft zijn eigen nummerbord. Ieder nummer heeft zijn eigen lijst met namen van de kinderen die bij elkaar in de taxi zitten. Onze school heeft een voor en achter deur. Waar de kinderen na de schooltijd gaan verzamelen. De nummers van de chauffeurs worden opgeroepen.
Ieder docent/klassenassistente heeft zijn eigen kaart met een nummer (vergelijkbaar met die van de taxi-chauffeurs). Wanneer de nummers worden opgeroepen moeten wij kinderen met dezelfde nummer naar de chauffeur begeleiden. Ik hoop dat jullie het nog snappen.

Mijn kaart hoorde bij de achterdeur. Ik zat op de bank, met mijn groepje kinderen te wachten tot hun nummer werd opgeroepen. Naast mij zat een collega, een beetje onrustig om zich heen te kijken en een beetje geïrriteerd te zuchten. Ik vroeg haar wat er was. Haar groepje was nog niet opgeroepen en zij moest op tijd terug in haar klas zijn voor een belangrijk overleg. Ik stelde haar voor om haar groepje ook onder hoede te nemen. Dankbaar “overhandigde” zij haar groep aan mij. Ik was blij dat ik een collega kon helpen door mijn inlevingsvermogen te tonen. Ik wachtte weer, glimlachend en in een tevreden mood. Tot ik ineens werd verstoord door een kind. Een meisje praatte tegen mij, heel snel en onduidelijk. Terwijl zij tegen mij kwebbelde liep zij heen en weer. Keek alle kanten op waardoor ik haar niet kon liplezen.

Ik zei tegen het meisje dat zij rustig moest blijven staan en mij moest aankijken als zij mij iets wilde vertellen. Het kwam bij haar niet binnen en zij kwebbelde verder. Ik herhaalde mijn zin een paar keer. Op een gegeven moment voelde ik me opgelaten.

Een ander meisje in een rolstoel, een pittige dametje, begon heel dramatisch te zuchten en met haar ogen te rollen. Iets waar ik achteraf erg om moest lachen. Ze rolde naar het drukke meisje toe en zei heel overdreven: “sssssssst!!!!!” Het drukke meisje schrok en stond abrupt stil. Zij keek vragend naar het pittige dame. Het pittige dame zei, met haar neusje hoog in de lucht: “jij. moet. juf. Robin. goed. aan. kijken. Want juf Robin kan jou niet goed horen, dus als jij haar goed aankijkt kan zij jouw lippen zien. Dan kan zij jouw lippen lezen. Snap dat dan!”

Daar zat ik dan. Met een gesmolten hart. Dat… is pas inlevingsvermogen.

 

 

Dááág!

Wees de eerste om te reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *